Eskimiş bir aralık yağmurundan taşıp geliyorum sana doğru Daily’m…
Nasıl bir yaşamın kollarında olduğunu anlama zorluğumun içinde yegane sığınağım sen misin yoksa?..
Özlemlerim ölüm kokmaya durdu iyice…
Boyutlar arası geçişlerim artmaya durdu…
Gördüklerime inanma zorluğu çekmekte kişiler…
Yalnız şaşırmaktalar yine söylediklerim gerçekleşince…
Dün yine aşındırdım ayrı kapıları ruhumun derinliklerinde ve ben halen eskimiş bir düşteyim…
Yıllar akıp gitti ama ben hep o üçüncü boyuta tıkılıp kaldım…
Beden ikinci boyutta olsa bile son çileler bitmiyor…
Birileri okursa şu yazdıklarımı delirdiğimi düşünecek(ler).
Eğer bir parapsikolog veya meditesyen değilse…
Şimdilerde asıl düşündüğüm kimlik kargaşamı “nasıl?” aşacağım…
Sorularıma yanıtlar gelmezken kaybolduğum giz tehlikeleri ve saldırıları arttırıyor…
Özlemlerim de iyice ölüm kokmaya başladı…
Yine de aklıma düşmüyor değil ki sıklığı arttı oysa…
Ölmem mi gerek yaşamam için anlamıyorum…
Kehanetler…
Ah! Kurtarıcı nerdesin? Yoksa ben miyim?

Daily! Sen biliyor musun?

Hadi ben gidiyorum benim asil kızım…
Misafirimiz var Hollanda’dan biliyorsun…
Ama sen unutma; bu gece gel rüyama yeni bir şiir daha yazalım…

Y.R.K.
23 Ağustos 2009
00:54 Pazar